BEAT DOWN
FIST OF VENGEANCE
พื้นที่เกือบทุกตารางของลาสซัมบลาสต่างเต็มไปด้วยอาชญากรรมและความรุนแรงไม่เว้นแต่ละวัน ผู้คนถูกกล่อมเกลาจิตใจให้เป็นคนชอบใช้ความรุนแรงในการตัดสินปัญหาต่างๆโดยอัตโนมัติ เนื่องจากสภาพแวดล้อมที่เสื่อมโทรมลงอย่างเห็นได้ชัด
ตระกูลซาเนทตี้เป็นตระกูลที่มีอิทธิพลมากที่สุดในลาสซัมบลาส ซาเนทตี้เป็นผู้นำองค์กรลับเกี่ยวกับอาชญากรรมและความรุนแรง หลายต่อหลายเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นภายในเมืองต่างมีเบื้องหลังมาจากซาเนทตี้โดยทั้งสิ้น ไม่ว่าจะเป็นการปล้นชิงทรัพย์ ยักยอกทรัพย์สิน หรือแม้แต่การฆาตรกรรม ถึงจะรู้อยู่แก่ใจแต่ตำรวจก็ไม่สามารถทำอะไรตระกูลซาเนทตี้ได้ เพราะอิทธิพลของเขาต่างครอบคลุมเมืองทั้งหมดเอาไว้ในกำมือแล้ว
ซาเนทตี้มีนักฆ่าฝีมือดีอยู่หกคน ซึ่งอยู่ในวัยหนุ่มสาวเปี่ยมไปด้วยสติปัญญาและฝีมือ ซาเนทตี้เริ่มสังเกตเห็นต่อท่าทีของนักฆ่าทั้งหกที่แสดงออกถึงความไม่เห็นชอบกับความรุนแรงต่อลาสซัมบลาส ทำให้เกิดความวิตกกังวลเกี่ยวกับการทรยศ....
... BEAT DOWN ...
ณ ท่าเรือภายในเมืองลาสซัมบลาสของยามค่ำคืน แสงไฟจากโคมเล็กส่องลงพื้นเป็นระยะตามเส้นทางที่ถูกกำหนดไว้เพราะวัตถุขนาดใหญ่สำหรับส่งผ่านทางเรือ วัยรุ่นหนุ่มสาวหกคนภายในสูทดำต่างเดินไปตามเส้นทางดังกล่าวพลางพูดคุยกัน
"เฮ้เจล ทำไมงานนี้องค์กรถึงส่งพวกเราทั้งหกมาหมดเลยล่ะ? ซัน หรือ แซนเดอร์ เฟรามีส ชายหนุ่มผู้มีดวงตาสองสี ผมดำมัดรวบอย่างลวกๆเอ่ยถามพลางจัดทรงเนคไทด้วยความรำคาญใจ เขาไม่ค่อยชอบการแต่งตัวรุดกุมแบบนี้สักเท่าไหร่ ชั้นว่ามันทะแม่งๆอยู่นะ"
คิดมากไปรึเปล่าซัน งานนี้โซรอสต์เป็นคนบอกเองเลยนะ เจลเฟอร์ รินเซส หันหลังกลับไปหาชายหนุ่มคนเมื่อครู่ เธอมีดวงตาสีเขียวตัดกับผมสีแดงหม่นที่มัดรวบไว้ด้านซ้ายและดูมีอายุน้อยสุดในบรรดาทั้งหกคน
ว่าแต่งานร่วมประชุมเพื่อตัดสินกับกลุ่มคาร์เทลทั้งที ทำไมโซรอสต์ถึงไม่ร่วมด้วยล่ะ? เรนซ์ เอซเนอร์ ชายหนุ่มผมดำซอยยาวเอ่ยขึ้นลอยๆ เขาเป็นคนเดียวที่ดูใจเย็นที่สุดแต่ตัดกับดวงตาสีเลือดซึ่งแสดงออกถึงความเลือดร้อน คิดใช้พวกเราทั้งหกคนก็ไม่แปลกหรอก ชั้นเคยเห็นข้อมูลกลุ่มคาร์เทลมาแล้ว มันไม่ได้กระจอกๆอย่างที่คิดหรอกนะ
นายอยากจะบอกว่านายสามารถหาข้อมูลมันได้ง่ายๆเพราะอำนาจของพ่อ ไม่เหมือนกับเรารึไง
เรนซ์หันขวับทันทีเมื่อได้ยินคำพูดของ อีวาน ไอแซค ซึ่งกำลังเหยียดยิ้มสนุกกับการได้กัดคนรอบข้าง ดวงตาสีเทาแสดงถึงความเจ้าเล่ห์จับจ้องที่เรนซ์เหมือนจะถามเป็นนัยๆว่ามองทำไม....
หึๆ ชั้นว่านายเงียบไปเลยดีกว่า อย่าให้ชั้นหันไปเห็นคนอารมณ์ติสใส่สูทเลย เห็นแล้วขำว่ะ.... เรนซ์พูดเหยียดรอยยิ้มพลางหัวเราะ ทำเอาอีวานเถียงไม่ออกเพราะมันจริงอย่างเขาว่า แตกต่างกับเซียร์เลยนะ ไว้ผมยาวเหมือนกันทั้งทีแต่พอใส่สูทนี่คนละเรื่องกันไปเลย
ขอบใจที่ชมนะเรนซ์ เซียร์ เกสทริกซ์หัวเราะเล็กน้อยเมื่อเห็นสีหน้าของอีวาน เขามีผมสีดำยาวปลิวสวยเข้ากับรูปหน้าทำเอาบางคนดูไม่ออกว่าเป็นหญิงหรือชายกันแน่ เซียร์เป็นคนนิ่งเงียบแต่กลับดูมีอำนาจมากที่สุดในกลุ่ม เอ้าๆ เดินดูทางด้วย อย่ามัวแต่กัดกัน
ทั้งหกคนเลี้ยวขวาไปตามทางเดินที่ซับซ้อน เป้าหมายคือโกดังหมายเลขสี่ซึ่งอีกไม่กี่ก้าวก็ใกล้ถึง บรรยากาศรอบด้านกดดันมากขึ้นอย่างเห็นได้ชัดในทันที ทว่ากลับเกิดรอยยิ้มบนใบหน้าของทั้งหกราวกับกำลังจะเกิดเรื่องสนุก
ซางฮี เฮอร์อาร์น ชายหนุ่มผมสีแดงจัดทรงชี้ตั้งซึ่งเดินอยู่แถวหน้าสุดชกมือตัวเองไปมา ยิ่งเข้าใกล้จุดหมายเท่าไหร่เขายิ่งดูตื่นเต้นมากขึ้น ทว่าเมื่อถึงหน้าประตูเขากลับดูสงบลงและตีสีหน้าสงสัย ชั้นว่ามันเงียบเกินไป.... ดวงตาสีดำสนิทแสดงออกถึงความหวาดหวั่นเล็กน้อยพร้อมหันมองเพื่อนทั้งห้าคน ชั้นได้กลิ่นเลือด
ชั้นว่าไอ้ความรู้สึกทะแม่งๆของนายท่าจะจริงว่ะซัน อีวานพูด คนอื่นๆเองก็รู้สึกผิดปกติไม่ต่างจากซางฮี
เซียร์แทรกตัวเองออกจากกลุ่มแล้วเปิดบานประตูโกดังออก ทว่าด้านในกลับมืดสนิทและไร้ซึ่งเสียงใดๆ สิ่งแรกที่สัมผัสได้คือกลิ่นเลือดที่ลอยมาแตะจมูก ทันทีที่ดวงไฟส่องสว่างเผยให้เห็นกลุ่มคนในชุดสูทต่างนอนนิ่งในสภาพเปื้อนเลือดอยู่ตามพื้น ทั้งหกคนส่งเสียงแสดงถึงความตกใจกับภาพเบื้องหน้า
อีวานเดินเข้าไปเตะคนหนึ่งให้นอนหงายขึ้นและหันไปหาเพื่อนทั้งห้า ตายแล้วว่ะ
นี่ก็ด้วย โดนกระสุนยิงตัวพรุนเห็นจะได้ เจลและคนอื่นๆต่างพากันสำรวจร่างที่นอนนิ่งอยู่บนพื้น
ตายหมดทุกคนเลย มันเกิดอะไรขึ้นกันเนี่ย?!
เดี๋ยว! นี่มันพวกคาร์เทลนี่นา!! ซางฮีร้องลั่นเมื่อเขาเห็นตราประจำกลุ่มคาร์เทลบนร่างของคนหนึ่ง ไหนว่าจะให้เราสู้ไง งี้ก็อดสิโธ่! เขาร้องโอดครวญและแสดงท่าทางโมโหราวกับเด็กที่ถูกแย่งของเล่น
ไอ้บ้าซาง นั่นมันใช่ปัญหาที่ไหนกันเล่า! ซันหันไปว่าด้วยความหนักใจกับชายหนุ่มผู้ไม่รู้กาลเทศะ ทำไมพวกคาร์เทลถึงมาที่นี่ได้ล่ะ? ก็ไหนว่าเป็นแค่การประชุมของพวกซาเนทตี้ไม่ใช่เรอะ เขาพยายามคิดหาสาเหตุหลายๆอย่างแต่มันไม่น่าเป็นไปได้เลยสักนิด สิ่งที่เขาคิดออกเป็นอย่างสุดท้ายคือ....
ชั้นว่าเราโดนกับดักแล้วล่ะ
ทันทีทันใดปรากฏกลุ่มคนจำนวนมากเข้ารายล้อมพวกเขาทั้งหกคนไว้ เกิดเสียงฝีเท้าวิ่งครอบคลุมทั่วทุกพื้นที่ของบริเวณโกดัง แต่สิ่งที่ชวนให้ตกตะลึงมากกว่าสิ่งใดเมื่อคนที่ล้อมกรอบพวกเขาคือกลุ่มของซาเนทตี้.... ความรู้สึกของซันถูกต้องอีกครั้ง
ชายหนุ่มคนหนึ่งเดินแทรกออกมายืนอยู่แถวหน้า เขามีดวงตาสีทองและผมสีแดงเพลิง รอยยิ้มและท่าทางแลดูมีอำนาจมากที่สุดในบรรดากลุ่มคนทั้งหมด
โซรอสต์!? เจลเอ่ยชื่อชายหนุ่มคนดังกล่าวด้วยความตกตะลึง ทำไมนายมาที่นี่? คนพวกนี้มันอะไรกัน?
โซรอสต์ยิ้มพลางมองเจลแล้วจุดบุหรี่สูบ ท่าทางที่ดูสงบนิ่งเกินไปสร้างความกดดันให้ทั้งหกคนไม่น้อย พูดตามตรงชั้นล่ะเสียดายเธอจริงๆ แต่ชั้นเองไม่สามารถขัดคำสั่งผู้ใหญ่เขาได้หรอกนะ เขาพ่นลมหายใจออกเป็นควันบุหรี่ ดวงตายังคงจับจ้องเจลด้วยความเสียดาย
นายคิดจะทำอะไรกันแน่ แล้วคำสั่งที่ว่ามันอะไร พ่อชั้นสั่งให้มาเก็บลูกตัวเองเรอะไง จากสถานการณ์มีเพียงอย่างเดียวที่เรนซ์คิดออก แต่ว่าตลอดเวลามาเขาไม่เคยคิดร้ายหรืออยากแย่งตำแหน่งพ่อเขาเลยสักครั้ง หากมันเป็นการหักหลังจริงๆล่ะก็....
นายคิดถูกแล้วล่ะเรนซ์ บอสหรือพ่อนายน่ะแหละเป็นคนออกคำสั่ง โซรอสต์พ่นควันบุหรี่อีกครั้ง อย่ามองชั้นอย่างนั้นสิ มันช่วยไม่ได้หรอกนะ.... พวกนายต้องโทษฝีมือพวกนายเองน่ะแหละ
หมายความว่ายังไง?
ทั้งฝีมือที่เก่งกาจและความคิดที่แตกต่างจากคนในองค์กร แค่สิ่งเหล่านี้พวกนายก็สร้างความหวาดหวั่นให้คนในองค์กรมากพอดูแล้ว การตัดสินใจในครั้งนี้เป็นเพียงแค่การตัดไฟแต่ต้นลม เพื่ออนาคตของซาเนทตี้ไงล่ะ
เหลวไหลสิ้นดี!!! ซางฮีกำหมัดแน่นหมายจะเข้าไปจัดการโซรอสต์แต่เรนซ์กลับเข้าห้ามไว้ก่อน ห้ามทำไม! พ่อนายคิดจะจัดการนายเชียวนะ นายยอมรึไงกัน!
ยอมไม่ยอมมันคนละเรื่องกัน มองจำนวนคนซะก่อนเถอะ น้ำเสียงของเรนซ์แสดงออกถึงความโกรธแต่เขาพยายามกดมันเอาไว้ เมื่อเปรียบเทียบจำนวนคนและสถานการณ์แล้ว หากพวกเขาลุยย่อมไม่ชนะง่ายๆแน่ ซัน ทางออกเป็นไง? เขากระซิบเสียงเบาพอให้คนรอบข้างได้ยินเท่านั้น
ลุยออกไปได้ แต่ข้างนอกคงมีล้อมไว้อีก
เอาวะ ลุยเป็นลุย! ทุกคนถอยก่อน! แยกย้ายไปคนละทาง ด่วน! ยังไม่ทันที่ซันจะพูดจบ เรนซ์กลับออกคำสั่งให้ถอยทัพก่อนเสียแล้ว ทั้งหกต่างแยกกระจายไปคนละทางเพื่อหลอกล่อศัตรูให้แบ่งกลุ่ม อย่างน้อยหนึ่งคนของหกนักฆ่าก็สามารถจัดการศัตรูด้วยมือเปล่าถึงห้าคนได้เลยทีเดียว
ขณะที่เกิดความสับสนวุ่นวาย เจลยังคงอยู่เผชิญหน้ากับโซรอสต์ ซึ่งไม่มีใครสังเกตเห็นเนื่องจากทั้งหมดต่างไล่ตามห้าคนที่เหลือไปหมดแล้ว ความวุ่นวายสงบลงเหลือเพียงแต่หญิงสาวและชายหนุ่มสองคนเท่านั้น....
เพื่อนหนีไปหมดแล้วนะ ทำไมเธอยังอยู่ที่นี่อีก?
เรื่องอะไรล่ะ ชั้นว่าชั้นอยู่กับนายยังเห็นทางรอดมากกว่าอีกนะ เจลพูดด้วยรอยยิ้มที่ไม่สามารถคาดเดาได้ว่าคิดอะไร แต่การกระทำของเธอบ่งบอกอย่างเห็นได้ชัดถึงการทรยศต่อเพื่อนทั้งห้าเมื่อหญิงสาวเข้าใกล้ชายหนุ่มด้วยท่าทีอ่อนน้อม สองมือโอบรอบคอเขาไว้อย่างเชื่องช้า อย่างน้อยก็ชั้น อดีตคนรักของนาย ฝืนคำสั่งนิดๆหน่อยๆคงไม่เป็นไรหรอกมั้ง
ใช้วิธีนี้ก็แย่สิ ชั้นบอกไปตอนแรกแล้วไงว่ากำลังนึกเสียดายเธออยู่ โซรอสต์ดีดบุหรี่ทิ้งลงข้างตัว พลางวางมือข้างหนึ่งลงบนหลังคอหญิงสาว ชั้นอาจจะขอให้บอสไว้ชีวิตเธอก็ได้นะ.... หากเธอไม่ทำแบบนี้ซะก่อน!
ทันใดโซรอสต์กระชากมือที่โอบคอเขาออกแล้วบีบหลังคอของเจลไว้แน่น พร้อมๆกับเสียงเข็มเล่มเล็กหล่นลงกระทบพื้นเสียงแหลม ชายหนุ่มหมุนตัวหญิงสาวให้หันหลังหาตนและบิดข้อมือเธอไว้
เข็มพิษอีกแล้ว ไม่ว่าจะผ่านไปนานแค่ไหนเธอก็ยังใช้วิธีเดิมอยู่อีกเหรอเนี่ย โซรอสต์หัวเราะเล็กน้อยด้วยความพอใจเนื่องจากเขาเองที่เป็นคนสอนให้เจลใช้วิธีการฆ่าดังกล่าว และที่สำคัญเธอเองยังเคยคิดลอบฆ่าโซรอสต์มานับหลายครั้งแต่ก็พลาด เธอเนี่ย.... ไม่ว่ายังไงก็ยังน่ารักเสมอเลยนะ
หุบปากนายก่อนจะไม่ได้พูดเถอะ
เอ๋?
ยังไม่สิ้นความสงสัย หญิงสาวกระทืบเท้าลงบนเท้าของชายหนุ่มอย่างเต็มแรง นับเป็นโชคดีที่วันนี้เธอใส่ส้นสูงมาเสียด้วย โซรอสต์ไม่ร้องแต่คลายมือที่จับตัวเธอออก กว่าจะตั้งหลักได้ก็ต้องล้มลงกระแทกพื้นเมื่อเจอเธอหมุนตัวเตะเข้าตรงศีรษะ
ภาพเบื้องหน้าที่เลือนรางและมึนงงกำลังฉายภาพของหญิงสาวผมแดงซึ่งกำลังวิ่งหนีออกไปจากโกดัง สิ้นเสียงรอยเท้าทุกสิ่งทุกอย่างก็ดำมืดในทันที....
... BEAT DOWN ...
ความวุ่นวายปรากฏให้เห็นเมื่อทุกพื้นที่ของบริเวณท่าเรือต่างครอบคลุมไปด้วยคนของซาเนทตี้ เสียงตะโกนก้องดังพร้อมคนติดอาวุธจำนวนมาก แลดูเป็นสงครามขนาดเล็กเลยก็ว่าได้
หนึ่งในนักฆ่าทั้งหกมีอยู่หนึ่งคนซึ่งกำลังตกที่นั่งลำบากที่สุด เพราะเขาดันจำผิดทาง แทนที่จะวิ่งไปประตูทางออกเขากลับวิ่งลึกเข้าไปด้านในของท่าเรือมากขึ้น เป็นใครไปไม่ได้นอกจากอีวาน
ตายล่ะกู ทางออกอยู่ไหนล่ะเนี่ย อีวานวิ่งหนีไปตามทางที่ซับซ้อนพลางร้องโอดครวญ ตอนเข้ามาเขาไม่ได้สังเกตเส้นทางการเดินเลยสักนิด แผนที่บริเวณท่าเรือซึ่งควรจะมีไว้ตามกำแพงก็ดันเจ้ากรรมถูกฉีกขาดไป เขานึกเกลียดพวกมือบอนทำลายข้าวของเอาก็ตอนนี้นี่ล่ะ
หนีไปทางหนึ่งก็พบศัตรู ย้อนกลับหนีไปอีกทางก็พบศัตรู ไม่ทันไรอีวานก็ถูกล้อมกรอบเสียแล้ว....
เจ็ด แปด.... แปดคนเรอะ ก็คงพอไหวมั้ง อีวานนับจำนวนศัตรูอย่างเซ็งๆ ตลอดเส้นทางการหนีมานี่เขาล้มศัตรูประมาณสิบกว่าคนได้ ทั้งใช้หมัดและวัตถุที่อยู่รอบตัว ยิ่งบริเวณท่าเรือด้วยแล้วยิ่งมีอาวุธเหมาะมือให้ใช้เยอะทีเดียว
เพล้ง!!
คนในกลุ่มศัตรูต่างหยิบขวดขึ้นมาตีให้แตกเพื่อใช้เป็นปากฉลาม.... พวกมันเริ่มฉลาดขึ้นมาแล้วสิ.... อีวานคิด
ปากฉลามพุ่งเข้าหาหน้าของอีวานตรงๆหมายจะจัดการให้ดับไปในทีเดียว แต่เขาไวพอที่จะยกลังไม้เปล่าๆซึ่งวางอยู่ด้านข้างขึ้นบังไว้ ลังไม้หักครึ่งอย่างง่ายดายแถมปากฉลามยังไม่จบเพียงเท่านั้น เพราะคนอื่นยังคงบุกเข้ามาโดยไม่รีรอ
อีวานโยกตัวหลบการโจมตีของศัตรูราวกับนักมวย พลางขยับปากเป็นจังหวะเพลงฮิพฮอพ ชายหนุ่มอาศัยช่องโหว่ตีโต้กลับด้วยลังไม้อีกลังเข้ากลางหลังศัตรู เสียงแตกดังลั่นซึ่งไม่รู้ว่าเป็นเสียงลังไม้หรือกระดูกกันแน่
คนอื่นๆไม่มีท่าทีชะงักหรือตกใจ พวกเขาพุ่งเข้าหาอีวานอย่างไม่มีการหวาดหวั่นเลยสักนิด
สมกับเป็นซาเนทตี้จริงๆ อีวานเริ่มเหงื่อตกกับการจู่โจมครั้งนี้เมื่อเขาหลบปากฉลามพลาดไป ปลายแหลมคมของมันเฉือนผ่านลำแขนข้างถนัดเข้าลึก เลือดสีข้นพุ่งกระฉูดออกมาราวกับท่อแตก ขยับตัวลำบากแล้วสิ ชิ!
สมาธิเริ่มปั่นป่วนเพราะความเจ็บจนทำให้อีวานไม่สามารถจับจังหวะศัตรูได้ ปากที่ขยับเป็นเพลงเริ่มเปลี่ยนเป็นการหอบแทน ทั้งยังความเร็วที่ลดลงจนพลาดโดนปากฉลามไปอีกหลายแผล หากไม่เพราะโดนรุมหมาหมู่แบบนี้ เขาคงจัดการพวกมันได้อย่างง่ายดายแล้ว
คนของซาเนทตี้ไม่มีความเห็นใจใดๆทั้งสิ้น ได้รับคำสั่งแบบไหนมาก็ย่อมทำตามคำสั่งนั้น และแน่นอนถึงแม้ว่าอีวานจะดูล้าแค่ไหนพวกเขาก็ยังคงโถมเข้าโจมตีอย่างไม่ลดละ ไม่มีการปล่อยเว้นจังหวะให้พักหายใจสักนิด ชั่วพริบตาก่อนที่เขาจะโดนปากฉลามเสียบเข้ากลางอก คนถือกลับต้องล้มลงนอนกับพื้นไปเสียก่อน
ไอ้นักเต้นนี่ มาทำบ้าไรในนี้ฟระ! ซันว่าพลางเหวี่ยงลังไม้เข้าฟาดศัตรูคนหนึ่งเข้าเต็มหน้าและตามด้วยการเตะที่ทำให้ลอยออกไปไกล โดนหนักขนาดนี้ไม่สลบก็ไม่ใช่คนแล้ว....
ไม่ใช่นักเต้นเว้ย! เขาเรียกศิลปะการต่อสู้อย่างหนึ่งต่างหาก! อีวานยังคงมีแรงพอที่จะเหวี่ยงตัวหลบการโจมตีแล้วสวนกลับด้วยกำปั้นเป็นชุด แล้วนายมาทำไรในนี้ล่ะเนี่ย?
มาตามหาเด็กหลงทางน่ะสิ รู้ๆกันอยู่ว่ามีอยู่คนเดียว
ซันเพียงคนเดียวใช้เวลาไม่นานเขาก็จัดการศัตรูร่วงลงไปสอง และเหลืออยู่คนสุดท้ายที่ถูกล้อมโดยเขาสองคนเสียแทน แต่อีวานไม่ปล่อยให้รอดง่ายๆเพราะทำเขาเจ็บไปไม่น้อย แถมลังไม้ก็มีให้ใช้เยอะแยะเลยทีเดียว
เมื่อกี้เถียงไม่ออกล่ะสิ เพราะมันจริงใช่มั้ยล่ะ ฮ่าๆๆๆ ซันว่าพลางหัวเราะแล้วปัดรอยเปื้อนตามชุดออก
เออๆ ว่าไรก็ว่าไป ตอนนี้เหนื่อยโคตร พูดไรไม่ออกแล้ว อีวานปัดมือไปมาพลางถอนหายใจ รีบๆหนีกันก่อนเถอะ มาอีกชุดชั้นคงไม่ไหวแน่ พอเขาจะก้าวขาออกวิ่ง เข่ากลับทรุดฮวบลงพื้นอย่างไม่ได้ตั้งใจ แสดงให้เห็นว่าเขาล้ามากแค่ไหน
อะไร! แค่นี้ล้าแล้วเรอะ กระจอกเป็นบ้าเลยนะนาย นักเต้นเขาอึดกันไม่ใช่เรอะไง ซันขมวดคิ้วพร้อมพูดด้วยน้ำเสียงขบขัน ก่อนจะช่วยพยุงร่างที่อ่อนล้าของอีวานให้ลุกขึ้น
เออ ชั้นบอกแล้วตอนนี้แกจะพูดไรก็พูดไปซะ ใครมันจะไปมีแรงเถียงพวกอึด ถึกอย่างแกได้ล่ะ
นี่ขนาดแกไม่มีแรงเถียงนะเนี่ย แต่ยังอุตส่าห์มีแรงกัดอีก เฮ้ย! อย่าเข้ามาใกล้ชั้นมากนักสิ! ชุดสูทเช่าเขามาแพงนะเว้ย นั่นๆๆ! เลือดแกหยดลงเปื้อนชุดชั้นแล้ว!!!
ไอ้บ้าพลังอึด!! ใครมันจะห้ามเลือดหยุดไหลกันได้วะ พยุงดีๆหน่อยสิเว้ย! อ๊ากกกก! อย่าจับตรงน้านนน มันแผลสดๆนะเว้ย! อ๊ากกกก! บอกว่าอย่า! กรูเจ็บ!!
... BEAT DOWN ...
ติดตามตอนต่อไปนะคร้าบ XD
(ไม่มีอะไรจะพูด ก๊ากกกกก)
