" ฮื้อ......ช่างมันเหอะน่า "
เวทรัตน์
ยะเฮ *-*/ สวัสดีฮะ เวทรัตน์ วนาภิรมย์ฮะ ชื่อเล่นชื่อเจ แต่บางครั้งก็จะโดนคนอื่นเรียกว่ายัยแมว, ลูกแมว ตามแต่อารมณ์อันเอาแน่ไม่ได้ของคนในบ้าน เจย้ายมาอยู่ที่นี่เพราะว่าเจ้าของบ้านที่เคยอยู่ด้วยซึ่งเป็นญาติสนิทฝ่ายมะม้านั้นต้องการไปเปิดธุรกิจที่สมุยแถมญาติคนอื่นๆก็ไม่ค่อยกินเส้นกับปะป๊าเท่าไรนักไม่ว่าฝ่ายไหน สุดท้ายป๊าก็เลยบอกว่าป๊ามีบ้านที่เปิดไว้เป็นบ้านเช่าให้ลูกเพื่อนๆของป๊าอยู่ ซึ่งป๊าก็รู้จักดีและคิดว่าน่าไว้ใจ จึงส่งเจมาอาศัยอยู่ที่นี่ในฐานะเจ้าของบ้าน หืมม์? อ้อ...ที่เจไม่ได้อยู่กับป๊ากับม้า ก็เพราะว่าทั้งสองคนน่ะต้องเดินทางไปติดต่อธุรกิจที่โน่นที่นี่ข้ามประเทศไปมาอยู่บ่อยๆน่ะสิฮะ เคยโดนพาติดสอยห้อยตามไปอยู่พักนึงแต่ก็ไม่ไหว เลยขออยู่ที่ไทยดีกว่า สาวอายุ 17 ต้องมาอยู่กลางดงชายหนุ่ม พวกมีอคติบางคนก็มองเจไม่ดีอยู่หรอกฮะ แต่ในเมื่อพวกเราอยู่กันอย่างพี่น้องและอยู่ด้วยความสบายใจ พวกโลกแคบจะว่าอะไรก็ช่างหัวมันปะไร สนใจมากก็บ้าตายพอดี
ฮาๆ ติดซะแล้วล่ะฮะกับการพูดลงท้ายแบบนี้ เจอยู่มากับพี่ชายนี่นา นิสัยก็เลยผู้ชายๆไปด้วย เพราะงี้ล่ะมั้งเจเลยอยู่กับคนอื่นๆได้โดยไม่ตะขิดตะขวงใจอะไรมาก....พี่ชายของเจน่ะเหรอฮะ? ชื่อวัชรวิทย์น่ะ เจเรียกเขาว่าพี่จุน ( ชื่อฟังดูสาวกว่าเจอีกเนอะ กร๊าก ) พี่จุนเขาเรียนดีเรียนเก่ง ก่อนหน้านี้ไม่นานพี่เขาชิงทุนไปเรียนต่อชั้นมหาลัยที่ต่างประเทศได้ก็เลยไม่ได้ตามมาอยู่ด้วยกัน....ส่วนเจก็ยังอยู่ม.ปลายเรียนแบบเรื่อยเปื้อยต่อไป....เจไม่ค่อยจะสนิทกับพวกเพื่อนๆที่โรงเรียนเท่าไร เพราะตอนแรกก็มีพี่จุนตามประกบนั่นแหละ รวมทั้งเจเองก็ไม่ค่อยชอบไปวี้ดว้ายกับพวกสาวๆพวกนั้นด้วย ขอทีเถอะน่า อย่าให้เจไปคบกับพวกที่ว่าถ้าไม่ได้ไปเที่ยวห้างด้วยกันทุกเย็นล่ะก็ไม่นับว่าเพื่อนกันเลยเถอะฮะ -- -"
ใช่แล้วล่ะ ชีวิตที่โรงเรียนของเจก็ไม่ค่อยสนุกนักหรอก ยังดีที่มีเฮียทีอยู่ด้วยเลยสบายไปเยอะ ( ถึงจะช่วยเรื่องการเรียนแบบพี่จุนไม่ได้ก็เหอะนะ ) อย่างน้อยก็ไม่เหงาเท่าไร พี่วินเองก็ใจดี คอยมาส่งเจพร้อมเฮียทีทุกเช้าเลยล่ะ วันไหนถ้าโชคดีพี่โจก็จะทำข้าวกล่องอร่อยๆมาให้ด้วย ถึงอยู่โรงเรียนจะไม่เฮฮานักแต่กลับบ้านไปก็ได้สนุกสนานอยู่ดี นั่งเล่นเกมแข่งกับพวกเฮียเอกเฮียกวีเฮียทีน่ะ มันส์สุดยอด!!....ยังไม่นับเรื่องที่บางทีพวกญาติๆของแต่ละคนมาเยี่ยมบ้านอีกนะ ถ้ามาล่ะก็วุ่นมากๆเลย บ้านจะดูแคบลงไปถนัดตาแต่ก็อบอุ่นๆมากๆเลยล่ะ.....ถึงจะมีเรื่องไม่ถูกกันบ้างในบางครั้ง แต่พวกเราก็อยู่กันอย่างสงบสุขดีฮะ
- -" ฮ่วย เฮียเอกกับเฮียกวีดวดเหล้ากันแต่หัววันอีกแล้ว....ขอตัวก่อนละฮะ เจต้องไปตามเฮียทีมาจัดการสักหน่อย - 3-+
" จีจี้!!!!!!!!!!!!!!!!!! "
รวินทร์
สวัสดีครับ ผมชื่อรวินทร์ เรียกสั้นๆว่าวินก็ได้ แต่อย่าเรียกผมว่าหวิ่นหวินหรือหวิวแบบคนอื่นๆนะครับ!!!( อย่าเรียกผมว่าลูกพี่แบบเพื่อนๆของเจ้านทีด้วยนะ =[]=! ) ตอนนี้ผมเรียนมหาลัยแล้ว อยู่คณะสัตวแพทยศาสตร์ เหตุผลน่ะเหรอ ก็เพราะสัตว์มันน่ารักกว่าคนน่ะสิ ( ไม่ได้จะอวดนะ แต่สัตว์ก็รักผมมากเหมือนกันนะคุ๊ณณ มันวิ่งไล่กัดผมทุกวันเลยแหละ *-* b ) นอกจากนี้ผมก็ทำงานพาร์ทไทม์ตอนกลางคืนเป็นคนดูแลสัตว์ป่วยที่โรงบาลด้วย แต่พวกเพื่อนบ้านเวลาเห็นผมออกนอกบ้านไปตอนกลางคืนแล้วกลับมาตอนเช้าทีไรชอบเข้าใจผิดทุกทีเลย!!! -*-
เพราะพ่อผมเป็นนักดนตรีร๊อค เลยต้องเดินสายทัวร์คอนเสริตอยู่ตลอดเวลา ( แล้วแม่ก็ติดสอยห้อยตามไปด้วย ) แต่ก่อนผมก็เลยพักอยู่ที่คอนโดกับพี่ชายชื่อพี่วรินทร์ เรียกสั้นๆว่าพี่ริน เป็นกุมารแพทย์ ทำงานอยู่ใกล้ๆกับมหาลัยผมน่ะแหละครับ แต่ตอนนี้ผมย้ายมาอยู่ในบ้านรั่วพร้อมกับเจ้านที ซึ่งเป็นญาติห่างๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ของผม ห่างจริงๆนะครับ
ห่างมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ( คนอ่าน - งั้นอย่านับญาติกันเลยดีกว่าไม๊ ) ส่วนคนที่ผมรู้จักมาก่อนหน้านี้ก็คือเอก เพราะเป็นเพื่อนสนิทที่เคยเรียนมัธยมปลายมาด้วยกันแต่ถึงจะย้ายออกมาแล้วผมก็ยังเจอกับพี่อยู่บ่อยๆนะครับ
งานอดิเรกของผมนอกจากจะเป็นการนอนกินบ้านกินเมืองแล้วก็คือเล่นกีตาร์แล้วก็กีฬาฟันดาบกับยิงปืน สิ่งที่ชอบเป็นพิเศษก็ จีจี้ ( ตุ๊กตากระต่าย ) จีจี้ ( เป็ดเหลืองๆที่ลอยในอ่างเวลาอาบน้ำ ) และจีจี้ ( รถ CRV สีดำที่ขับเป็นประจำ ) ( เรียกไปชื่อเดียวกันนี่แหละ จำง่ายดี แต่ทำไมต้อง " จีจี้ " ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่ะ ) ส่วนงานไม่อดิเรกก็คือการขับรถรับส่งน้องเจแล้วก็เจ้านทีไปโรงเรียน ถึงเจ้านทีกับคนอื่นๆในบ้านจะชอบบ่นว่าผมขับรถช้ามากๆก็ตาม แต่ผมทำไปเพื่อความปลอดภัยของทุกคนนะ 60 กิโลเมตรต่อชั่วโมงนี่แหละกำลังดี!
จะให้พูดถึงคนอื่นๆในบ้านเหรอครับ ?น้องเจ เป็นคนที่ปกติสุดในบ้านแล้วก็ดูมีสติดีสุดในบ้านส่วนโจ นอนห้องเดียวกับผมแต่ชอบขู่จะทำอาหารที่มีแต่เห็ดถ้าวันไหนผมทำห้องส่วนของโจรกไปด้วย ( จริงๆแล้วโทษผมคนเดียวไม่ได้นะ ก็สมบัติบ้าของเจ้าเอกก็มากองไว้ตรงห้องส่วนของผมด้วยนี่นา! ) เจ้ากีวี่กับเอกนี่ชอบตั้งวงเหล้ากัน แต่ก็ไม่นานนักหรอกครับพอดวดกันไปได้สักพัก เจ้านทีก็จะโผล่มา แล้ววงก็แตกทุกที ส่วนวงแตกเพราะอะไรไปถามกันเอาเอง - -) ชีวิตในบ้านรั่วของผมก็ดูจะมีความสุขดีนะถึงจะวุ่นวายอยู่ไม่น้อยก็ตาม
อ๊ะ!!! รายการเด็กดีมาแล้ว! ( ยังมีอยู่อีกเรอะรายการนี้!! )ขอตัวไปดูก่อนนะครับ แล้วคุยกันใหม่ครับ!
ป.ล. -ถึงเอก ผมรู้นะว่านายเอาจีจี้ผมไปเล่นแล้วไม่เก็บให้เข้าที่น่ะ!!!!!!!!!
"คืนนี้ขอตัวนะครับทุกคน คืนนี้มีซัดไอ้แดงซอย14"
กวีนิพนธ์
ผม..นายกวีนิพนธ์ นามสกุล สุนทรโวหาร ตามทะเบียนราษฎร์เขตคลองเตย ชื่อเล่น...กวี.. แต่อาจเพี้ยนเป็นกีวี่ได้ตามปากคนเรียก ช่างแม่งมันเถอะ ไม่สำคัญเนอะหวิ่นวิ้น (โดนจิ้มตา) แอ่ก... เอ้อ ผมก็เรียนอยู่มหาลัยแห่งหนึ่งครับ แถวๆท่าพระจันทร์แหละ (แม่เจ้า... เขาไม่รู้เล้ยยย มหาลัยอะไร) คณะศิลปศาสตร์ วิชาเอกปรัชญา อยากมาตามหาตัวผมเหรอ? เอานะ สี่โมงเย็นหน้าตึกสินสาด จะมีฝูงชะนีจำนวนหนึ่งเตรียมดักรอผมอยู่ พอลิฟท์เปิดปั๊บ.. ก็จะเห็นนศ.ชายผมยาว มาดติสท์แตก สะพายกีต้าร์ เดินออกมาอย่างซังกะตาย แล้วพริบตา มันก็จะจมหายไปพร้อมกับฝูงชะนี สมน้ำหน้า... หาตัวผมไม่เจอล่ะสิ ว่าๆไปคงจะดีถ้าผมทำธุรกิจไซด์ไลน์เพราะลูกค้าเยอะเหลือเกิน แต่ผมว่าการดีดกีต้าร์เปิดหมวกก็ไม่เลวร้ายเกินไป ไม่นับกรณีที่ยายแก่ๆมาขอค่ารถกลับบุรีรัมย์ ซึ่งมันทำให้ผมต้องเจียดรายได้เพื่อให้ยายแกมีค่ารถไฟกลับบ้าน สุดท้ายผมก็ไม่มีเงินค่ารถกลับบ้านซะเอง ต้องยิง (ย้ำว่ายิง) miss call เรียกไอ้หม่าหน้าศิลปากรมารับทู้กที
ด้วยเหตุนี้ผมเลยต้องหารายได้เพิ่มอีก โดยการขายหนังสือโป๊... แรกๆก็เป็นนางนวล หลังๆไปเริ่มเป็น นายนวล กลัวโดนตัวเองก็กลัว แต่ต้องขายเพื่อปากท้อง TAT
ตอนนี้ย้ายจากบ้านแม่ที่สลัมคลองเตยมาอยู่บ้านน้องเจแล้วครับ อิสรภาพ ไม่ต้องคอยตั้งหมัดถีบพ่ออีกแล้ว เอ่อ.. แต่รายละเอียดอื่นๆเช่นนอนกับใครนั้นอย่าถาม มันเป็นประสบการณ์เสียหนุ่มของผม TAT แต่มีบ้านเช่าก็ดีครับ ประหยัดค่าหอเด็กทุนรัฐบาลอย่างผม อิๆ ถ้าไม่ต้องมาคอยหลบๆซ่อนๆ "ของกลาง" จะดีกว่านี้เยอะเลย
ถึงแม้มาดติสท์แตกแบบผมจะจนแสนจน แต่ก็ทำตัวสุภาพเรียบร้อย ถ้าไม่นับสูบกัญชา บ้าพนันบอล ออกไปงัดข้อกับพวกนักเลง หรือไปซัดกุ๊ยปากซอยแล้วล่ะก็นะ เอาน่าก็ชีวิตหมาข้างถนนจะเอาอะไรมาก เสียก็แต่ไปเจ็บตัวทีต้องรี่มาหาพี่รินทู้กที พี่แกเลยได้ทีข่มขู่ผมซะงั้น เห็นอย่างนี้บางทีก็มีคนว่าผม "หยิ่ง" เหมือนกันนะเออ จริงๆผมไม่ค่อยอยากสมาคมกับใครถ้าไม่จำเป็น เดี๋ยวจะดึงเขามาเดือดร้อนด้วยเปล่าๆ แค่พาเพื่อนไปเดินห้างฯก็อาจเจอคู่อริยกพวกมาดักตีบนสะพานลอยได้ แล้วมันก็เป็นหน้าที่ของผมที่ต้องคอยสู้ซ้ายสู้ขวา แถมยังต้องปกป้องเพื่อนไม่ให้โดนลูกหลงอีก ถ้าไปกับไอ้เอกก็ดีหน่อย ช่วยได้เยอะ มันเป็นคาราเต้ โจก็ไม่เลว ทำไมไม่รู้เหมือนกัน แต่แค่เขายิ้มๆแล้วหัวเราะหึๆพวกมันก็วิ่งแตกตื่นกันแล้ว (เพื่อนกูเป็นอะไรกันแน่?) ถ้าไปกับไอ้ทีก็แล้วแต่ดวง..เจอคู่อริหน้าตาดีนทีก็จะแปรพักตร์ทันตาเห็น แต่ถ้าไปกับเจหรือวินนี่ ลำบากผมหน่อย เจยังไม่เท่าไร เขาพอรับมือลูกหลงได้ (ใช่ผมรู้ น้องเจเป็นศิลปะการป้องกันตัวพอสมควร แต่ขืนปล่อยให้ผู้หญิงช่วยก็เสียหน้านายกวีแย่น่ะซี้) ส่วนคุณรวินทร์ถึงจะเป็นฟันดาบ แต่ก็ไม่เคยทำอะไรนอกจากชักดาบขู่แล้วหนีไป แม้จะหวังดีไปเรียกตำรวจมาให้ แต่กว่ามันจะมาผมก็ซัดพวกมันหมอบไปหมดแล้ว (บางครั้งก็เป็นผมที่หมอบซะเอง - -")
ถึงยังไงชีวิตเรียบๆง่ายๆตามประสาคนเดินดินก็มีความสุขดีครับ ว่าแต่...ใครกินมาเบิ้ลเค้กร้านป้าแอ๊วไป รู้ไหมมันที่อยู่ใหม่ลูกน้องผมนะ
พูดงี้ มาเจอกันเลยดีกว่า!!!!!!!!!
อารยะ
ดีครับ ผม นายอารยะ ชื่อเล่นผมก็มีนะ ถึงแม้ว่าพวกในบ้านจะชอบเรียกผมว่า อาหยี่ อ๊ายย่ะ หรือแม้แต่ นายเอก แต่พวกคุณเรียกผมว่า เอก เถอะ ......... ขอร้อง
แต่ก่อนผมไม่ได้อยู่สุขสบายแบบนี้หรอก ทางบ้านของผมมีปัญหาซับซ้อนนิดหน่อยน่ะ เอาเป็นว่าป๋าผมกับแม่แยกทางกัน ผมยังจำหน้าแม่ไม่ค่อยได้ด้วยซ้ำ แต่จำวีรกรรมของแม่ล่ะพอได้อยู่ ป๋าผมเขาเป็นช่างภาพสารคดีน่ะ ต้องเดินทางไปที่ไหนๆทั่วโลก ก็เลยหยิบผมแพ็คใส่กระเป๋าติดไปด้วยตลอด ผมก็โตไปเรื่อยๆตลอดการเดินทางนั่นแหล่ะ คนเลี้ยงผมก็ไม่ใช่อื่นไกล ลูกมือป๋าที่ทำงานด้วยกัน เห็นผมเป็นเด็กล่ะรุมเลี้ยงรุมแกล้งผมกันสารพัด ทิ้งผมไว้ในป่าก็ยังเคย - -"!! แต่เอาเหอะ ผมเลยโตมาเป็นผมได้แบบนี้ไงล่ะ ผมตระเวนไปทั่วแอฟริกา อะเมซอน แล้วก็ป่าดงทั้งหลายจนกระทั่งผมอายุได้14นั่นล่ะ พอดีเกิดเรื่องนิดหน่อย ป๋าก็โดนมัมบังคับให้จับผมส่งมาเรียนหนังสือ ผมเลยได้ลงหลักปักฐานอยู่ติดพื้นดินประเทศไทยในตอนนั้นนี่แหล่ะ
ตอนนี้ผมเป็นเด็กวิศวะคอมพ์ ผมคิดว่ามันเหมาะกับผมที่สุดแล้วนะ ตอนที่อยู่ที่บ้านผมก็เป็นหมานายช่างประจำบ้าน ผมซ่อมได้ทุกอย่างครับ ตั้งแต่ราวตากผ้าหัก ไปจนถึงซ่อมจีจี้CRVให้วินนี่มันผมก็ทำได้ ของที่ผมถนัดๆก็คงเป็นคอมพิวเตอร์ล่ะมั้ง ผมมีคอมพิวเตอร์สุดรักอยู่สองเครื่องครับ คือ โรเวน่า(คอมพิวเตอร์เลปทอป)และเวโรน่า(คอมพิวเตอร์โน๊ตบุ๊ค) นอกจากเรื่องเกมส์กับคอมแล้วอีกอย่างที่ผมถนัดก็คือเครื่องดนตรีให้จังหวะทั้งหลาย พวกกลองนั่นแหล่ะ เห็นอย่างนี้ผมเป็นมือกลองประจำบ้านนะคร้าบบ - -+ ถ้าจะตามหาตัวผมน่ะหรอ ?ตอนบ่ายๆค่ำๆหลังเลิกเรียนก็ตามได้ที่อู่ซ่อมรถแถวๆมหาลัยผมนะ หรือไม่ก็ร้านซ่อมเครื่องใช้ไฟฟ้าไม่ห่างไปนัก ผมทำงานพิเศษอยู่น่ะ แต่ถ้าหลังหกโมงเย็นไปแล้ว ไปหาผมที่แถวๆสนามหลวงจะดีกว่า ไม่ใช่ว่าผมจะไปรอรับไอ้กวีมันนะ!!!! แต่ผมไปแหล่สาวๆแถวนั้นต่างหาก!!! ไอ้กวีมันก็แค่ของเก็บได้ข้างทาง ไหนๆก็ไปแถวนั้นแล้วก็เลยแวะรับมาด้วยก็เท่านั้นเอง!!! แค่นั้นเองจริงๆนะ!!! ไม่ใช่เพราะผมสงสารมันหรอก!!!
บางทีคุณคงจะคุ้นๆหน้าผมอยู่บ้างกระมัง ไม่คุ้นได้ยังไงล่ะในเมื่อผมกับไอ้นายแบบผมสลวยสวยเก๋ชื่อดังนั่น เป็นพี่น้องคนละแม่กัน หน้าผมดันเหมือนกับมันเปี๊ยบบ!!! โอเค ไม่ใช่ว่าผมจะไม่ชอบหรอกนะที่หน้าตาแบบนี้ เพราะยังไงก็ทำให้มีสาวๆเข้ามาหาผมอย่างไม่ยากเย็นนัก แต่ผมไม่ถูกกับมัน!! และมันเองก็ดูไม่ค่อยจะชอบผมเหมือนกัน นอกจากมันแล้วผมก็มีน้องสาวอีกหนึ่งคน เป็นลูกของมัมเหมือนไอ้นายแบบนั่นน่ะแหล่ะ อายุน้อยกว่าเจนิดหน่อย เธอเป็นเด็กสาวที่น่ารักมาก ........... ถ้าอยู่เฉยๆล่ะก็นะ
ชีวิตในบ้านของผมก็ปรกติสุขดี น้องเจเป็นเจ้าบ้านที่น่ารัก และเป็นคู่มือตีโซลที่มันส์หยดใช้ได้ แล้วก็วาจาเชือดเฉือนที่จะรอต้อนรับผมกับไอ้กวีเสมอๆถ้าพวกผมหนีไปเมาเละกันนอกบ้าน ไอ้วินเป็นเพื่อนที่สนิทกับผมมาตั้งแต่เรียนมัธยม และเป็นรูมเมทเก่าของผม ถึงแม้ว่ามันจะติงต๊องแค่ไหนก็ตาม และไม่ว่าไอ้ทีจะพูดว่าอะไร ผมกับไอ้วินก็เป็นแค่เพื่อนครับ - - ไม่เหมือนมันกับไอ้กวี ไอ้หนุ่มติสต์แตกนั่น เอาแต่พร่ำแต่ว่าเป็นประสบการณ์สุดสยอง- -" เอาเถอะ ตูบอกแล้วว่ามานอนโซฟาก็ไม่เชื่อ โดนอัดมาน่วมขนาดนั้นจะไปสู้แรงไอ้ทีมันไหวได้ยังไง - -' เป็นผม ผมยังไม่กล้าเสี่ยงเลย ไอ้น้องนทีเป็นเด็กจีน ตาตี๋หัวเซอร์ มาดอเมริกันเต็มขั้นและมั่นใจในตัวเองเต็มร้อย ทุกเช้ามันจะลุกขึ้นมาใส่เยลเพิ่มไปที่หัวตั้งๆนั่นแล้วหวีซ้ำไปซ้ำมาจนแข็งโปกผมกะๆอยู่ว่าซักวันจะลองเอาหัวแดงๆนั่นมาทำไม้กวาดดู ไม้กวาดทางมะพร้าวด้วยนะ ลานบ้านท่าจะสะอาดแน่ โจคงชอบใจ โจเป็นเหมือนผู้คุมอำนาจประจำบ้านครับ เขาสามารถสยบทุกอย่างได้ด้วยรอยยิ้ม ผมไม่รู้เหมือนกันนะว่าทำไม แต่ผมไม่เคยขัดคำสั่งที่มาพร้อมรอยยิ้มของโจได้เลย ไม่แม้แต่ครั้งเดียว
ในบ้านเช่านี่นอกจากผมกับเจแล้วคนอื่นๆมีรูมเมทกันหมดเลยครับ ไม่ใช่ว่าผมพิเศษกว่าใครนะ แต่ก่อนผมก็มีรูมเมท วินนี่ไง แต่ตอนนี้ผมนอนอยู่ที่โซฟา (วะฮ่าฮ่าฮ่า ฮือ.... T-T ) ด้วยเหตุผลอะไรช่างมันเถอะ ปรกติผมไม่ค่อยได้นอนในห้องอยู่แล้ว ผมเป็นหนุ่มติดเกมน่ะ เล่นมันได้ทั้งวันทั้งคืนถ้าอยาก คู่มือสำคัญๆของผมก็คือกีวี่ งูสาวและแมวน้อยนั่นแหล่ะ นอกจากนั้นหน้าที่ประจำของผมอีกอย่างก็คือไปหิ้วซากไอ้กีวี่กลับมาหลังจากมันไปหาพ่อ และก็นั่งก๊งกับมันจนกว่านทีมันจะมาร่วมวงนั่นล่ะ............... มันเป็นประสบการณ์เลวร้ายครับเวลานทีมาร่วมวงเหล้า อย่าให้ผมพูดถึงเลย
"งานๆ ต้องกินต้องใช้ ไม่ทำเข้าไปแล้วจะเอาอะไรกิน!"
ชยกร
ยินดีที่ได้พบครับ ผม ชยกร รัตนธารา ...จะอ่านว่าชัย-ย-กร หรือ ช-ย-กรก็ตามใจครับ ถ้ามันวุ่นวายนักก็เรียกผมว่าโจแล้วกันครับถึงแม้จะมีบางคนเลือกที่จะเรียกผมว่าชัย ชัยหยี่ ช้อย หรืออะไรก็ตาม เอาเป็นว่าถ้าเรียกแล้วทำให้ผมหันได้ก็เชิญตามสบาย ผมปลงแล้ว - -"
ผมเป็นปุถุชนคนธรรมดา ใช้ชีวิตนักเรียนทุนจนๆตาดำๆปากกัดตีนถรีบบบบบอยู่ในคณะบริหารมหาวิทยาลัยอินเตอร์แห่งหนึ่ง ทีแรกผู้ปกครองเพียงแต่ส่งผมมากรุงเทพฯ และสั่งให้เลือกเรียนเอาสักที่ ให้มันสะดวกกับงานที่ผมเลือกเข้าที่นี่ก็เพราะเขาให้ทุน ผมเลือกเรียนบริหารเพราะมันเป็นคณะเดียวที่มีทุนให้ในตอนนั้น เรียนดีได้ก็เพราะไม่อยากชวดทุน แต่ผมก็ยังได้เลือกเรียนภาษาจีนกับภาษาญี่ปุ่นอย่างที่อยากเรียนหรอกนะ แม้ใจจริงจะอยากเรียนสเปนกับเยอรมันด้วยก็ตาม แต่ไม่ได้เพราะไม่อยากจ่ายตังค์นอกทุน
ผู้ปกครองผมอยู่ไกลนานๆติดต่อมาทีก็มีแต่งานผมทำงานอยู่หลายอย่าง งานหลักก็คืองานที่ผู้ปกครองสั่งมานี่แหละครับ ขออภัยที่ต้องปิดเรื่องผมเป็นสายของFBIมาสืบคดียาเสพติดเป็นความลับ มันเป็นเรื่องที่บอกใครไม่ได้จริงๆนะเนี่ยเงินดี แต่ไม่ค่อยสบายเท่าไหร่เพราะต้องปลอมตัวออกจากบ้านเวลากลางคืนเป็นประจำ กว่าจะได้กลับก็รุ่งสาง แถมเสี่ยงตายพอสมควร ...หือ? ทำไมเงินดีแล้วผมถึงยังต้องปากกัดตีนถีบเรื่องเงินน่ะเหรอครับ? ก็เพราะมีใครไม่รู้เป็นแหล่งกระจายหนังสือลามกและยาเสพติดอยู่ในบริเวณใกล้เคียง หลุดรอดมือผมไปได้ทุกครั้งสิน่า ...เพราะงั้นบางทีเวลาที่ผมโดนตัดเงินเดือน ก็อดไม่ได้ที่จะพาลงดข้าวเย็น
งานอื่นๆที่ทำก็ไม่มาก ผมโชคดีที่เกิดมาดูเป็นคนดี หน้าตาท่าทางบุคลิกน่าเชื่อถือ(แม้ว่าบางคนอาจจะบอกว่ามันเป็นเพียงเปลือกนอกก็ตาม) ผมได้รู้จักและทำงานกับวาบอส หรือชื่อจริงก็คือวาเรส หนุ่มใหญ่ชาวเยอรมันที่มาเปิดผับอยู่ในเมืองไทย โดยทำอาชีพขายข่าว(ข่าวนะครับ ไม่ใช่ข้าว)และขายอาวุธใต้ดินเป็นเบื้องหลังผมทำงานพิเศษอีกอย่างเป็นพ่อครัวในผับของเขา เขาดีกับผมมากครับ ผมซึ้งในหลายๆสิ่งหลายๆอย่างที่เขาให้ผมมาตลอด ไม่ว่าจะเป็นความไว้วางใจ ค่าจ้างหรือแม้แต่ของที่ผมแอบยักยอกจากผับเขากลับบ้านเกือบทุกคืน........ผมซึ้งใจมากจริงๆ
ผมก็ไม่ได้เอาอะไรที่ว่านั่นมาเยอะนักนะครับ แค่บางทีปลาแซลมอนชิ้นโตอาจจะไปอยู่ในกล่องมื้อกลางวันของเจ หมูสันในเนื้อนุ่มอาจจะกลายเป็นกับแกล้มของเอกกับกวี กุ้งตัวโตอาจจะอยู่ในข้าวผัดของที หรือบางทีก็มีกาแฟหอมกรุ่นตอนวินตื่นนอน ...อาเมน
ชีวิตตอนนี้ก็มีความสุขดีครับ ถ้าไม่เกี่ยวกับเรื่องงานรัดติ้วกับเรื่องที่วินชอบทำห้องรก.... จะว่าไป พรุ่งนี้ทำซุปเห็ดตุ๋นท่าจะดี
" อุง๊างอ๊างอ๊ายยยยยยย...ตะเองก็ - -,, "
นทีพัฒน์
คนหล่อมาแล้วครับ - -+ ผม! นทีพัฒน์ วงศ์โภคิน เรียกกันทั่วไปว่านทีหรือไอ้ที ปัจจุบันอายุ 18 ใกล้ 19 แล้ว แต่เห็นงี้หน้ายังเอ๊าะๆระดับ 15-16 เองนะครับ ...ไม่อยากจะพูด เดี๋ยวหาว่าเป็นการชมตัวเอง - -+ ผมเรียนอยู่โรงเรียนมัธยมชื่อดังแห่งหนึ่ง (ไม่อยากจะบอกว่าที่ไหน เดี๋ยวสาวๆตามไปรุมจีบจะแย่เอา ...หล่อก็ลำบากเงี้ย) ตอนเข้าแรกๆใช้เวลาไม่ถึงเดือนผมก็กลายเป็นหัวโจกในโรงเรียนไปซะแล้ว เพราะสไตล์การแต่งตัวที่แปลกทำให้คนอื่นๆเห็นแล้วหมั่นไส้กับอิจฉาในความหล่อของผม - -+ คนแล้วคนเล่ามาท้าต่อยแต่หารู้ไม่ ...ฝีมืออย่างผมโค่นแชมป์คาราเต้ระดับประเทศยังได้เล้ย~ (แชมป์คาราเต้รุ่นเยาว์ระดับ 15 ปี...)
พูดถึงเรื่องในครอบครัวของผมนี่เป็นอะไรที่ซับซ้อนมาก ผมมีพี่ชายและน้องสาวแต่คนละแม่อีก 2 คน แม่ผมเสียชีวิตเพราะป่วยหนักพ่อเลยรับมาอยู่บ้านหลังใหม่ด้วยกัน ...แต่มันเลวร้ายยิ่งกว่าผมอยู่คนเดียวซะอีก - -! ตกกลางคืนทีไรถ้าล็อคห้องไว้ไม่ดีมีหวังโดนพี่ชายทำมิดีมิร้าย T-T (คุณอ่านไม่ผิดหรอก พี่ชาย...ใช่ พี่ชายน่ะแหละ!) ดีไม่ดีถ้าเผลอก็โดนยัยน้องสาวโรคจิตจับไปเป็นหนูทดลองงานบ้าๆอะไรก็ไม่รู้ ...อยู่บ้านนี้ทีเหมือนกับอยู่ในสนามรบ (ต้องระวังทุกรอบด้าน)
แต่เหมือนสวรรค์ทรงโปรด \T[]T/~ ปัจจุบันผมได้ย้ายมาอยู่กับเจในบ้านหลังใหม่พร้อมสมาชิกอีกเยอะแยะเป็นที่เรียบร้อย ผมรู้จักกับเจได้เพราะเจเป็นเด็กใหม่ที่ป๊อบปูล่ามาก (มีหรือที่ผมจะพลาดในการทำความรู้จัก - -+) และเจก็เป็นเจ้าของบ้านหลังนี้ ถือว่าเป็นคนที่ปกติที่สุดในบ้านด้วย (แต่อย่าให้รั่วเชียว...แล้วคุณจะคาดไม่ถึง)
ผมอาศัยอยู่ห้องเดียวกับเฮียกวี ชายหนุ่มที่มีอะไรเหมือนๆกันไม่ว่าจะของชอบต่างๆอย่างนักมวยปล้ำ สามก๊ก เกมส์และอื่นๆอีกมากมาย (แต่ความหล่อกวีไม่เหมือนผมหรอกนะ ผมหล่อหว่าจม) เฮียกวีนี่เป็นคนอารมณ์ดี แบกมุข(หื่น)มาเยอะมากมาย - -! เวลาเล่นเกมบ้างเฮียเอกกับเจก็มาร่วมวงด้วย พูดถึงเฮียเอกเป็นพี่ชายที่ดีคนหนึ่งที่สามารถให้ผมจับคู่จิ้นวายกับเฮียวินได้สนุกสนาน (บางทีก็วายกันเองเฉยเลยก็มี *-*) เฮียเอกนี่พูดน้อยต่อยหนัก อย่าดูถูกเชียว - -b+
พูดถึงเฮียเอกแล้วอย่าลืมคู่วายด้วย! เขาคือเฮียวินหนุ่มที่น่าแกล้งที่สุดในบ้าน (ว่าแล้วเอาจีจี้เป็ดมาบีบเล่น) เพราะความมีอารมณ์ขันและเฮฮาเหมือนจะไม่มีหยุดนี่แหละยิ่งชวนให้น่าแกล้ง - -b+ (เฮียวินเป็นญาติห่างๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆของผมด้วยอ่ะ และเป็นลูกพี่แก๊งผมด้วย!...เป็นได้ไงวะ =[]=!!) หนุ่มสุดเนียบในบ้านคงไม่พ้นเฮียโจ พ่อครัวประจำบ้านรั่ว พวกผมคงจะอยู่ไม่รอดท่าไม่มีเฮียโจคอยทำกับข้าวให้กิน =[]=! ...แต่อย่าทำให้เฮียโจโกรธเชียวนะ ไม่งั้นอาหารมื้อใดมื้อหนึ่งอาจมีชิ้นส่วนร่างกายของมนุษย์ลงไปอยู่ด้วยก็ได้...
สำหรับสมาชิกบ้านรั่วทุกคนนิสัยดีหมดแหละครับ สามารถช่วยเหลือและพึ่งพากันและกันได้ เวลามีปัญหาอะไรก็ระบายหรือปรึกษากันได้ดีเชียวล่ะ (แต่เวลารั่วนี่อันตราย... ขอเตือนครับ) แต่มีอย่างหนึ่งที่ผมยังสงสัยคือเวลาเฮียเอกตั้งวงเหล้ากับเฮียกวี ทำไมผมเข้าร่วมแล้วต้องวิ่งหนีด้วยหว่า =[]=?! (ผมว่าเวลาผมเมานี่ไม่มีอันตรายอะไรนะ...หรือว่ามี?)
สำหรับคนหล่ออย่างตัวผมเองนี่รู้สึกจะเป็นตัวนำปัญหามาให้บ้านรั่วเยอะสุดเลยล่ะมั้ง =[]=! (ปัญหาไร้สาระตามประสาคนหล่อซะด้วยสิ) แต่ไม่เป็นไร ทุกคนอภัยให้กับคนบอบบางตาดำๆอย่างผมได้เสมอจริงมั้ย - -+ (ว่าแล้วไอ้ทีก็โดนกระทืบดับอนาถ)
